Soru: Otostopçu, dünya gezegeninde mahsurken maruz kaldığı sıkıntılar karşısında kendini nasıl ifade etmelidir?

Cevap:Hay ben bu galaksinin de Batı Sarmal Kolu’nun da bir ucunun da, haritası bile çıkarılmamış ücra bir köşesinin de, gözlerden uzak, küçük ve sarı bir güneşinin de. Bu güneşin yörüngesinin de, kabaca yüz kırksekiz milyon kilometre uzağının da, tamamıyla önemsiz ve mavi-yeşil renkli, küçük bir gezegenin de…Topunuzu Vogonlar kovalasın inşallah!!!

Artık okuyacağı kitabı kendi seçebilen o şanslı insanlardan olsak mı? Ha?! Ne?!Neden?! Bütünleme mi?! 

…ben bi kahve daha içeyim,en iyisi.

Bu soruya verecek tek bir cevabım olabilir azizim…O da tabi ki the ultimate answer: 42! :)))

Kanküt: O değil de doyçlanda giderken gel benle valiz hakkını kull…

Ecops: Biletimi aldım!!!

Sıradaki bu güzide şiiri sana armağan ediyorum kankütella,

SUS

konuşma

kapa o ağzı

SUS 

Bilmem anlatabildim mi?!

Yağmurlu bir Pazar günü öğleden sonra ne yapacaklarını bilmeyen milyonlar , bir de ölümsüzlük isterler.

Susan Ertz ,birbirinden haberi olmadan aynı ülküde buluşmuş insanları böyle getirmiş bir araya.Ne yazık ki Susan’ın açtığı bu başlığa, ben dahil olamadım.

     Öncelikle evet,bugün pazar ve saatlerimiz öğleden sonrayı gösteriyor.

     Ancak bu pazar,insanı hayattan soğutan gri paltosunu kışlıklarla rafa kaldırmış besbelli yerine alacalı renklerle bezeli çiçekli elbisesini giyivermiş.

     Bu mevcut koşulların yanında,

     Ne yapmam gerektiğini biliyorum,nasıl yapmam gerektiğini biliyorum,yaparsam güzel olacak onu da biliyorum.Ama bunların hiçbiri hiçbir şeyi değiştirmiyor.

     Ölümsüzlük…istenecek en son şey olduğunu anlayacak kadar yaşamış bulundum bir kere.

     Bu noktadan ötesinde sözü Marvin,the paranid android’e bırakıyorum.Zira kendisi en yüce duyguların robotudur.

Life! Don’t talk to me about life.

Neighbour relationships strikes again…

nevermind,

no ship needed!

Ehuhehuhuhehuhe…ahuhahahuha!